افغانستان؛ تراژدی خاموش یک ملت در میان فقر، محرومیت و امید
افغانستان امروز تنها یک سرزمین نیست؛ بلکه روایت تلخ مردمی است که سالهاست زیر سایه جنگ، ناامنی، فقر، بیکاری، آوارگی و محرومیت زندگی میکنند. مردمی که هر صبح با نگرانی از آینده بیدار میشوند و هر شب با امید به فردایی بهتر، رنجهای خود را به خداوند میسپارند.
در گوشهوکنار کشور، هزاران خانواده با دشوارترین شرایط معیشتی دستوپنجه نرم میکنند. پدرانی که با وجود تلاش شبانهروزی، توان تأمین ابتداییترین نیازهای خانواده را ندارند؛ مادرانی که رنج بیماری فرزندانشان را با چشمانی اشکبار نظاره میکنند، اما از پرداخت هزینه درمان ناتواناند؛ و کودکانی که به جای حضور در صنفهای درس، با گرسنگی، محرومیت و آیندهای نامعلوم روبهرو هستند.
فقر در افغانستان تنها به معنای نداشتن درآمد نیست؛ بلکه محرومیت از آموزش، خدمات درمانی، امنیت، عدالت، فرصتهای شغلی و کرامت انسانی است. هنگامی که خانوادهای برای تهیه یک قرص نان یا داروی ضروری درمانده میشود و جوانی با وجود استعداد و توانایی، از یافتن فرصت کار محروم میماند، جامعه با بحرانی عمیق و فراگیر روبهرو است.
با وجود همه این دشواریها، مردم افغانستان همچنان امید خود را از دست ندادهاند. کشاورز بر زمینش کار میکند، کارگر برای لقمهای نان تلاش میکند، مادر برای آینده فرزندانش دعا میخواند و جوانان همچنان رؤیای آزادی، عدالت، آبادانی و پیشرفت کشور را در دل زنده نگه داشتهاند.
کودکان، سرمایههای آینده افغانستاناند؛ اما هزاران کودک هنوز از حق آموزش، امنیت و زندگی شایسته محروم هستند. هر کودکی که از آموزش بازمیماند، تنها آینده یک فرد آسیب نمیبیند، بلکه آینده یک ملت نیز تیرهتر میشود.
جوانان نیز بزرگترین سرمایه ملی کشور به شمار میروند، اما بیکاری، مهاجرت اجباری و ناامیدی، آینده بسیاری از آنان را تهدید میکند. افغانستان بدون فراهم شدن زمینه آموزش، اشتغال، عدالت، قانونمداری و مشارکت همه شهروندان، راهی به سوی توسعه و ثبات نخواهد یافت.
امروز بیش از هر زمان دیگر، افغانستان به همبستگی ملی، عدالت، صلح پایدار، امنیت، توسعه اقتصادی و مسئولیتپذیری همگانی نیاز دارد. درد مردم این سرزمین، درد مشترک همه افغانهاست و عبور از این بحران، تنها با همدلی، احترام متقابل و مشارکت همه اقشار جامعه امکانپذیر خواهد بود.
مردم افغانستان فقیرِ امید نیستند؛ آنان ملتی صبور، مقاوم و سرشار از ارادهاند. آنچه این ملت بیش از هر چیز به آن نیاز دارد، فرصت، عدالت، امنیت و حمایت صادقانه برای ساختن آیندهای بهتر است.
باشد روزی فرا برسد که هیچ کودک افغان از گرسنگی نخوابد، هیچ مادری از ناتوانی در درمان فرزندش اشک نریزد، هیچ جوانی به دلیل بیکاری ناامید نشود و هیچ خانوادهای ناچار به ترک خانه و سرزمین خود نگردد. افغانستان خانه مشترک همه افغانهاست و آبادانی و سربلندی آن، مسئولیتی مشترک بر دوش همه فرزندان این سرزمین است.
نویسنده: سترجنرال سید مصطفی ذاکری
رئیس همبستگی ملی مردم افغانستان
افغانستان؛ تراژدی خاموش یک ملت در میان فقر، محرومیت و امید
