شکنجه سیستماتیک طالبان در زندان‌های افغانستان؛ جنایتی پنهان در برابر چشم حقوق بشر؛

گزارش‌های تازه از زندان‌های افغانستان پرده از واقعیتی هولناک برمی‌دارند: شکنجه سیستماتیک زندانیان، آن‌هم در برابر سکوت جهانی. روایت‌های زندانیان آزادشده نشان می‌دهد که آنان نه‌تنها سلامت جسمی خود را از دست داده‌اند، بلکه دچار آسیب‌های عمیق روانی نیز شده‌اند؛ جوانانی که روزگاری پرتوان بودند، اکنون توانایی‌هایشان به سطح کودکان تنزل یافته است.

روایت زندانیان
زندانیان در گفتگو با رسانه ها می‌گویند پیش از انتقال به زندان‌های پل‌چرخی، بلاک‌های مواد مخدر یا زندان بگرام، ماه‌ها در بازداشتگاه‌های امنیتی توسط طالبان تحت شکنجه‌های شدید قرار میگیرند، زندانیان حکایت می‌کنند که بدون هیچ حکم محکمه. این شکنجه‌ها شامل مواردی چون: کشیدن ناخن و دندان با انبر بی‌خوابی اجباری برای شب‌های متوالی خفه‌کردن با آب ضرب و شتم شدید، به‌ویژه بر اندام تناسلی آویزان کردن از ناحیه حساس بدن
نگهداری طولانی‌مدت در سلول‌های انفرادی غیربهداشتی توهین و تحقیر بر اساس قومیت و هویت
یکی از زندانیان باشنده پنجشیر حکایت می‌کند: «در هنگام شکنجه به من می‌گفتند: پنجشیری خبیث و باغی، نسل‌تان را نابود می‌کنیم… وقتی شدت شکنجه زیاد می‌شد، نام خدا را می‌بردم، اما دهانم را می‌بستند و می‌گفتند شما مسلمان نیستید.»

یافته های گزارش از بازداشت‌های بی‌اساس پرده برمیدارد.
صدها جوان تنها به‌دلیل داشتن عکس احمدشاه مسعود یا احمد مسعود در تلفن همراه یا شبکه‌های اجتماعی بازداشت شده‌اند. شماری دیگر به‌خاطر سابقه نظامی یا حتی یک نظر ساده در حمایت از حقوق بشر در زندان به‌سر می‌برند. زندانیان می‌گویند پس از بازدید هیأت‌های حقوق بشری، شکنجه‌ها نه‌تنها کاهش نمی‌یابد، بلکه شدت بیشتری پیدا می‌کند.

حکایت از پیامدهای روانی و جسمی زندانیان
وضعیت صحی زندانیان به‌شدت وخیم است. بسیاری از آنان به مراکز درمانی منتقل نمی‌شوند و حتی پس از آزادی، هرگز به وضعیت قبلی خود بازنمی‌گردند. آنان دچار افسردگی، پرخاشگری و ناتوانی در تعامل اجتماعی می‌شوند؛ آسیب‌هایی که زندگی عادی آنان را نابود کرده است.

در کنار این زندانیان درخواست فوری از جامعه جهانی دارند
یکی از فعالان حقوق بشر جسور یوسفی از نزدیک این موضع را دنبال کرده است می‌گوید که به‌عنوان یک مدافع حقوق بشر، من از نهادهای بین‌المللی، اتحادیه اروپا و کشورهای حامی حقوق بشر می‌خواهم که به وضعیت زندانیان افغانستان توجه فوری و جدی داشته باشند. نظارت بر زندان‌ها باید مستمر و واقعی باشد، زیرا شواهد نشان می‌دهد که پس از بازدیدهای نمایشی، شرایط زندانیان بدتر می‌شود.