از اشک خبرنگاران تا تجارت میلیون دالری٫چه کسانی پاسخگو هستند؟
گزارش اختصاصی کابل تایمز نیوز
با تأسف و اندوه باید گفت که عالم کبیری درگذشت، اما نهادهای حامی خبرنگاران در افغانستان هنوز هم درگیر خوشگذرانی، نشستهای نمایشی و مصرف بودجههایی هستند که به نام خبرنگاران دریافت میکنند
این پرسش جدی مطرح میشود که تمام پولهایی که از سوی یونسکو برای نهادهای حامی خبرنگاران در افغانستان پرداخت میشود، بر اساس کدام معیار توزیع میشود؟
چرا هر نهاد از ۱۵ هزار دالر تا ۵۰۰ هزار دالر امریکایی دریافت میکند؟ آیا این کمکها بر مبنای شایستگی، نیاز و شفافیت پرداخت میشود یا بر اساس روابط و وابستگیهای شخصی؟
ما اسنادی در اختیار داریم که نشان میدهد چندین نهاد که خود را مدافع خبرنگاران معرفی میکنند، در حقیقت به تجارت مشغول هستند. این نهادها از یونسکو پروژه دریافت کردهاند و ماها قبل بودیجههایشان نیز پرداخت شده است دو نهاد، که تنها به نام برگزاری سمینار، به دو ولایت قندهار و…سفر کردهاند، برنامه برگزار کردهاند و در نهایت فقط کرایهٔ رفتوآمد خبرنگاران را پرداخت نموده اند
از سوی دیگر،یک نهاد دیگر برای دوازده تن از دختران سمینار برگزار کرده و برای هر یک از آنان مبلغ هنگفت پول پرداخت کرده است
پرسش اینجاست که این پولها بر اساس کدام معیارها پرداخت شدهاند؟
موضوع دیگر این است که آقای عالم کبیری بارها از نهادهای حامی خبرنگاران در افغانستان درخواست کمک کرد، اما چرا هیچ کمکی از سوی این نهادها به او صورت نگرفت؟ آیا معیار کمککردن این است که فرد از نزدیکان این نهادها باشد یا تعلقات و روابط ویژهای داشته باشد؟
باید به این تجارت پایان داده شود زیرا عدهای به نام خبرنگار، سرمایه جمع میکنند، ساختمان میسازند، باغ میخرند و برای خود زندگیهای مجلل فراهم میکنند و حتا به نام جواز شرکت های حقوقی و ساختمانی که در اصل از خود ایشان است از طریق نهاد های زیر دست خودشان پروژه یونیسکو را گرفتند و دیگر پروژه ها را نیز قبضه میکنند٫در حالیکه بسیاری از خبرنگاران در افغانستان حتی از داشتن کار، درآمد و نان شب محروم هستند.
ما اسنادی در اختیار داریم که نشان میدهد یکی از نهادهای حامی خبرنگاران در افغانستان، در روزهای عید برای یکی از مقامهای وزارت اطلاعات و فرهنگ، مبلغ ۳۰۰ دالر به عنوان عیدی پرداخت کرده است و جریان دارد٫ از سفرهای ولایتی و هزینههای مربوط به آن نیز سخنهای بسیاری وجود دارد که اگر روزی حقیقت آن آشکار شود، پرسشهای فراوانی را به وجود خواهد آورد.
آیا این افراد وجدان دارند؟ آیا درد و رنج خبرنگاران افغانستان را درک میکنند؟ آیا میدانند که بسیاری از خبرنگاران، پس از سالها خدمت، امروز در بدترین شرایط زندگی میکنند؟
مرگ عالم کبیری تنها مرگ یک خبرنگار نبود٫بلکه نشانهای آشکار از سرنوشت تلخ صدها خبرنگاری است که در سکوت فراموش شدند و کسانی که خود را مدافع آنان میدانستند، تنها به فکر منافع شخصی خود بودند.
لطفا ویدیو را تا آخر تماشا کنید قضاوت در دست شما..
از اشک خبرنگاران تا تجارت میلیون دالری٫چه کسانی پاسخگو هستند؟
