وقتی یک رسانه قربانیان خود را فراموش می‌کند
آقای محمدی رئیس طلوع نیوز با نشر این ویدیو با بگروند موسیقی گروه انتحاری ط. در صفحه ایکس خود از میزبانی این شبکه برای مقامات طالبان سخن گفته و تشکری نموده است
میزبانی طلوع و موبی گروپ از طالبان در باغ آقای شفیق گوهری رئیس اجرایی موبی گروپ پرسش‌های جدی درباره اخلاق رسانه‌ای
آنچه امروز در رفتار و عملکرد شبکه طلوع و مجموعه موبی گروپ دیده می‌شود، برای جامعه رسانه‌ای افغانستان و به‌ویژه خانواده‌های خبرنگارانی که در راه دفاع از حقیقت جان باخته‌اند، تأسف‌بار، دردناک و عمیقاً پرسش‌برانگیز است.
برگزاری یک محفل و میزبانی از مقام‌های طالبان در باغ رئیس اجرایی موبی گروپ ، آن‌هم از سوی رهبری طلوع و موبی گروپ، صرفاً یک دیدار عادی یا یک برنامه اجتماعی نیست چنین اقدامی، با توجه به گذشته خونین طالبان در برابر رسانه‌ها و خبرنگاران، نیازمند توضیح روشن و صریح در برابر افکار عمومی است.
شبکه طلوع خود از رسانه‌هایی است که در سال‌های گذشته شماری از خبرنگاران جوانش را در حملات مرگبار طالبان و شبکه حقانی از دست داده است. خبرنگارانی که با وجود تهدیدها، برای انجام وظیفه حرفه‌ای و رساندن صدای مردم به جامعه ایستادند و جان باختند.
آیا خون خبرنگارانی که در راه اطلاع‌رسانی جان باختند، این‌قدر زود فراموش شده است؟
نگرانی زمانی جدی‌تر می‌شود که در چنین محفلی، موسیقی‌ای پخش شود که محتوای آن در ستایش حملات انتحاری و عاملان آن تعبیر می‌شود
اما مسئولیت تنها متوجه رهبری طلوع و موبی گروپ نیست
حضور برخی از رئسای نهاد های حامی خبرنگاران، مدیران و چهره‌های رسانه‌ای در چنین محفلی نیز پرسش‌های جدی ایجاد می‌کند کسانی که سال‌ها از آزادی بیان، استقلال رسانه‌ها و حقوق خبرنگاران سخن گفته‌اند، امروز باید پاسخ دهند که حضورشان در چنین برنامه‌ای با اصول و ارزش‌هایی که سال‌ها از آن دفاع کرده‌اند، چگونه قابل توجیه است؟
سکوت در برابر سرکوب خبرنگاران، محدودیت آزادی بیان و حذف رسانه‌های مستقل، در شرایطی که بسیاری از خبرنگاران افغانستان یا مجبور به ترک کشور شده‌اند یا تحت فشار و تهدید زندگی می‌کنند، نمی‌تواند رفتار عادی و بی‌اهمیت تلقی شود.
اگر رسانه قرار است صدای حقیقت باشد، باید در برابر قدرت نیز استقلال خود را حفظ کند حتی زمانی که این قدرت، قدرت حاکم و مسلط بر جامعه باشد.
رسانه‌ها می‌توانند با مقامات دیدار کنند، پرسش بپرسند و اطلاعات دریافت کنند اما تبدیل‌شدن یک رسانه به فضای تجلیل، عادی‌سازی یا مشروعیت‌بخشی به یک گروه سیاسی، موضوعی کاملاً متفاوت است.
این مسئله فراتر از یک محفل است
این موضوع تنها یک اختلاف سیاسی یا سلیقه‌ای نیست
مسئله، کرامت قربانیان، خون خبرنگاران، استقلال رسانه‌ها، اخلاق حرفه‌ای و مسئولیت تاریخی جامعه رسانه‌ای افغانستان است
جامعه‌ای که هنوز زخم حملات انتحاری را بر تن و روان خود دارد، نمی‌تواند به آسانی از کنار ستایش عاملان چنین حملاتی بگذرد
خانواده‌هایی که عزیزان‌شان را در حملات طالبان و شبکه حقانی از دست داده‌اند، حق دارند بپرسند: آیا خون فرزندان ما فراموش شده است؟
و خبرنگارانی که امروز در افغانستان با ترس، تهدید و محدودیت کار می‌کنند، حق دارند بدانند که آیا نهادهای رسانه‌ای کشور در کنار آنان ایستاده‌اند یا در کنار قدرت
رسانه نباید بلندگوی قدرت باشد رسانه باید صدای حقیقت، صدای قربانیان و صدای کسانی باشد که قدرتی برای دفاع از خود ندارند
طلوع و موبی گروپ و همچنین چهره‌های رسانه‌ای که در این محفل حضور داشته‌اند، باید در برابر افکار عمومی توضیح دهند که هدف از این برنامه چه بوده، چرا چنین میزبانی‌ای صورت گرفته و مسئولیت آنان در قبال خبرنگارانی که قربانی خشونت و تروریسم شده‌اند، چیست
فراموشی قربانیان، بهای سنگینی برای یک رسانه دارد زیرا رسانه‌ای که قربانیان خود را فراموش کند، دیر یا زود اعتماد جامعه را نیز از دست خواهد داد.
کابل تایمز نیوز
وقتی یک رسانه قربانیان خود را فراموش می‌کند
